(kom)postownia

Posty rzucane na kupę

Potęga miłości i groza Kosmosu

Przychodzi chłop (w sensie: ja) do lekarza, a lekarz mówi:
– Panie chłopie, ja tu już nie będę pracować, idę na swoje, chodź pan ze mną.
– Dobra, panie lekarzu. – mówię na to ochoczo. – Idziemy.
– Tylko niech pan stąd weźmie, panie chłopie, swoją historię choroby, bo mi jej nie wolno zabierać.

O, fajnie, cieszę się w myślach. Wreszcie się dowiem, co on tam o mnie pisze przy każdej wizycie. Bo może na przykład nic, tylko krzyżówkę rozwiązuje chyłkiem. Ale przy odbiorze papierów okazuje się, że kij tam z krzyżówką, bo w charakterze nieoczekiwanego bonusa dostaję również dokumenty sprzed 17 (!) lat. Wtedy to do tej samej przychodni wysłała mnie komisja wojskowa, żeby fachowcy stwierdzili, czy rzeczywiście nie nadaję się do służby Ojczyźnie tak bardzo, jak twierdzę.

A było to tak.

Wezwanie do Wojskowej Komisji Uzupełnień dostałem jako pierwszy w klasie. Duma bardzo, zabrałem je do szkoły i wszystkim pokazywałem na korytarzu. No bo wiecie, niby ciągle mieszkam z rodzicami i babcia mi gotuje obiadki, a mama pierze skarpety, ale jakby co, to już jestem na tyle dorosły, żeby przelewać krew za Ojczyznę, naftę i bawełnę.

Do wojska jednakowoż jakoś mi się nie spieszyło, więc na komisję wybierałem się z plikiem diagnoz, wyników i zaświadczeń przekonujących o mojej trwałej niezdolności do obrony granic. I nie zrozumcie mnie źle – nic lewego tam nie było. Po prostu, jak mówi stare przysłowie, nie ma ludzi zdrowych, są tylko niezdiagnozowani. No i ja właśnie w porę zadbałem o to, żeby mieć wszystkie swoje diagnozy na piśmie. Tak uzbrojony, czekałem.

I oto nachodzi wreszcie dzień, kiedy osłonięty jedynie bokserkami i teczką pełną zaświadczeń lekarskich, wchodzę na komisję.

A tam na dzień dobry – fortepian.

O, kurwa.

Niby dla niepoznaki przykryty jakimś materiałem, no ale umiem odróżnić fortepian od czołgu nawet w kamuflażu bojowym. Trzy nogi są, gąsienic nie ma. What the fuck? – zapytałbym siebie w myślach, gdyby młodzież wtedy tak mówiła. (Jeszcze nie mówiła, więc zdumiałem się w myślach po polsku). To będą mnie do orkiestry wojskowej przesłuchiwać?
Ale nie. Fortepian jest na sali tylko dlatego, że pomieszczenia, w których stacjonowała komisja, w cywilu należały do domu kultury.

Komisja przystępuje do oględzin. Z przekazów kulturowych znam legendarne “Przodem! Tyłem! Kaszlnąć! Zdrowy!” i jestem ciekaw, czy medycyna wojskowa poczyniła pod tym względem jakieś postępy. Poczyniła. Jest tylko “Przodem! Tyłem! Zdrowy!”, bo wobec przyniesionych przez nas prześwietleń klatki piersiowej “Kaszlnąć!” okazuje się już zbyteczne. Wszystko zatem idzie naprawdę szybko i już mi chcą dawać kategorię “A”, kiedy gwałtownie oponuję, machając swoją teczką pełną papierów.

– No dobra, pokaż, co tam masz. – wzdycha Pan Komisja. Pewnie oficer. W sumie nie wiem.
– Choroba Scheuermanna! – melduję posłusznie i prezentuję zaświadczenie, które wypisał mi mój pediatra, co to teraz magnez o doskonałej bioretencji w telewizji reklamuje. Dla niewtajemniczonych: Scheuermann to jałowa martwica kości, czyli kifoza młodzieńcza, czyli po prostu garb. Jak ostatnio przeczytałem w Wikipedii, “powoduje zeszpecenie i trwałe ograniczenie sprawności życiowej”. Story of my life.
– Eeeee, tam. – lekceważy jednak moje cierpienie, zeszpecenie i ograniczenie pewnie-oficer. Widać w nowoczesnej armii garb nie przeszkadza. W sumie łatwiej się człowiek mieści w czołgu.
– Skolioza? – próbuję nieco mniej pewnie, podając kolejną kartkę wypisaną przez ortopedę od magnezu.
– Eeee…
No to wyciągam broń ostateczną: nerwica lękowa. Tu już komisja okazuje pewne zainteresowanie. Widać żołnierz polski może być garbaty, ale nerwowy czy, nie daj Bóg, lękliwy – w żadnym razie. Dostaję skierowanie do przychodni, w której sprawdzą, co tam mam pod hełmem.

Do przychodni udaję się na rowerze. Przypominam, że rzecz dzieje się w najtisach, kiedy to rowery kradną na potęgę. Mój jest całkiem, jak na tamte czasy, przyzwoity, więc zabezpieczam go, nie tylko przypinając do nieruchomego elementu krajobrazu, ale też odkręcając koło i biorąc je pod pachę. Stylówy dopełniają krótkie bojówki (mówiłem, że najtisy), w których podczas jazdy na rowerze ciągle rozpina mi się rozporek.

W poczekalni, ku mojemu rozczarowaniu, sami z wyglądu normalni ludzie, poza jedną dziwną panią. Dziwna pani wkrótce okazuje się Panią Psychiatrą i zabiera mnie na badanie, czyli – ku mojemu ponownemu rozczarowaniu – zwykłą rozmowę bez żadnego pokazywania plam atramentowych czy coś. Potem przejmuje mnie młody Pan Psycholog i dopytuje o historię mojego życia.

Pamiętam to koło od roweru, pamiętam, że w trakcie rozmowy dostrzegłem rozpięty rozporek i z wdziękiem go sobie zasunąłem, pamiętam, że w końcu dali mi kategorię “D”, ale nie do końca pamiętam, o czym rozmawialiśmy. A wygląda na to, że mówiliśmy o sprawach absolutnie fundamentalnych. Eros, Tanatos, miejsce człowieka we Wszechświecie, te klimaty. I że mój rozmówca miał niezwykły talent do efektownego protokołowania wypowiedzi pacjentów. W otrzymanej przeze mnie dokumentacji medycznej czytam bowiem:

“Diagnoza: nerwica lękowa. W ’96 zakochał się i twierdzi, że objawy minęły. Obecnie: lęki, np. kiedy rozmyśla nad strukturą Kosmosu”.

Pi-pi-pip

Nie zmyśliłem tego.

Siedzimy sobie w parę osób, coś tam robimy, o czymś rozmawiamy. Ja niby też, ale tylko niby, bo zza tych rozmów i zza tego robienia czegoś dobiega mnie ciche, ale wyraźnie słyszalne pi-pi-pip, pi-pi-pip, pi-pi-pip. Wysoki, piskliwy sygnał mówiący, że jakiś sprzęt elektroniczny potrzebuje, żeby go wyłączyć, przełączyć, coś mu wymienić albo przytulić. Inni w ogóle nie zwracają na to uwagi, ale ja jestem człowiekiem, któremu przeszkadza nawet pisk ładowarki. No, znacie to: akumulatory są już nabite do pełna, ale ładowarka dalej siedzi w gniazdku, więc zaczyna tak cichutko, cieniutko piszczeć. Nie znacie? A mi to nie daje spokoju nawet dwa pokoje dalej. Wmawiam sobie, że to taki dar, jak w “Szóstym zmyśle”. I hear piszczing ładowarkas.

No więc tym razem jest jak każdym innym razem, czyli towarzystwo nie zauważa problemu, a ja już czuję, że nie zaznam spokoju, dopóki nie zlokalizuję źródła tego pi-pi-pip. Zaczynam chodzić po mieszkaniu i szukać. Sprawę trochę utrudnia fakt, że to nie moje mieszkanie. Upewniam się, że nie jest to lodówka ani kuchenka, ani pralka, ani nic przy liczniku prądu. Inni stopniowo odrywają się od swoich rozmów oraz robienia czegoś i przyłączają się do mnie. Ulegam w związku z tym złudzeniu, że oni też słyszą to pi-pi-pi. Ale nie, oni tylko chcą pomóc.

Kiedy mamy sprawdzony już właściwie cały dom (wychynąłem nawet do połowy przez okno, żeby wykluczyć  ewentualny sprzęt nad nim), okazuje się, że pora, żebyśmy wszyscy już szli, bo coś tam. Przez pewien czas jestem tak zaaferowany owym czymś tam, że zapominam o moim pi-pi-pip. Ale kiedy w końcu żegnam się ze wszystkimi i zostaję sam na ulicy, uświadamiam sobie, że pipanie towarzyszyło mi cały czas, również na dworze.

A więc to coś, co mam w plecaku! Zaglądam do środka i sam siebie zaskakuję ilością elektroniki, którą dźwigam. Telefon i zegarek to zrozumiałe, ale pilot do telewizora? Listwa antyprzepięciowa? Wszystko po kolei oglądam i przykładam do ucha, ale za każdym razem przeklęte pi-pi-pip zdaje się rozlegać gdzieś obok. Tuż obok.

Wściekły i zmęczony postanawiam zajść do kolegi, bo akurat blisko jestem. Kolegę zastawam, kolega mnie wpuszcza, u kolegi wywalam wszystko z plecaka i kieszeni i zaczynam sprawdzać od nowa. Pipanie jest coraz głośniejsze. Znowu wszystko przykładam do ucha, próbuję powyłączać, powyjmować baterie, ale nie zawsze się udaje, bo czasem pokrywka jest przykręcona małą śrubką, zwłaszcza w zabawkach dla dzieci. Nawet nie zastanawiam się, po co właściwie taszczyłem ze sobą zabawki dla dzieci, tylko podważam klapkę, wyłamuję ją i wywalam baterie. Pi-pi-pip nie ustaje.

Zniechęcony wstaję znad kupki rozbebeszonych sprzętów, z których żaden nie ma już prawa być źródłem pipania. Kolega spogląda na mnie z troską i wysnuwa nieuchronny wniosek.
– Stary, jeśli wszędzie słyszysz pipanie, a nie pipa nic, co masz przy sobie, to znaczy, że pipa ci w głowie…

No, w sumie trudno się z taką żelazną logiką nie zgodzić. Czyli super, mam omamy słuchowe. Z jednej strony fajnie, bo wreszcie znalazłem źródło przeklętego dźwięku, ale z drugiej to jednak przejebane… Różne rzeczy mi się już z mózgiem działy, ale coś takiego… Będę musiał teraz na każdym formularzu medycznym w rubryce “halucynacje” zaznaczać opcję “tak”. Cholera.

Kolega próbuje mnie pocieszać, że to może z przemęczenia, z niedospania, że to minie, ale ja już myślę tylko o tym, żeby jak najszybciej dostać się do lekarza. Dzisiaj jest czwartek, na piątek na pewno nie uda mi się zapisać, potem weekend, w poniedziałki nie przyjmuje… Czyli najwcześniej we wtorek. Przecież nie będę się tyle dni męczył z tym pieprzonym pi-pi-pip! Żegnam kolegę i pędzę do domu. Może rzeczywiście, jeśli się zrelaksuję, wyśpię… Na razie próbuję jakoś oswoić coraz głośniejsze pipanie. Może jeśli będę nucił jakąś melodię, która będzie miała akcent na pierwsze “pi”, będzie łatwiej wytrzymać? Próbuję dobrać odpowiedni rytm, ale mi się nie udaje.

*      *      *

W końcu, całkiem już wymęczony, budzę się i wyłączam ten jebany budzik, który od 56 minut robi pi-pi-pip.

Odzież z orzełkiem

Tak się zastanawiam – dlaczego ta twoja koszulka ma biało-czerwoną opaskę nadrukowaną na ramieniu?

Nie no, jasne, widzę, że jesteś patriotą. Wielkimi literami masz to na piersi napisane. Ale ja pytam, dlaczego na ramieniu.

Powstańcy? Że niby warszawscy? Ale im te opaski były potrzebne, bo nosili mundury zabrane Niemcom. Jakoś musieli się od nich odróżniać. A ty od kogo chcesz się odróżnić? Mi się takie znakowanie ludzi opaskami kojarzy bardzo niedobrze. Pewnie się interesujesz historią, to sam wiesz, z czym.

szwadrony_polskie

Ja się historią nigdy specjalnie nie interesowałem, licząc na wzajemność. I rzeczywiście, dotychczas się jakoś o mnie nie upominała. Ale widać każde pokolenie ma swój czas i boję się, że nasz właśnie nadchodzi.

Historią się nigdy specjalnie nie interesowałem, ale parę rzeczy ze szkoły udało mi się zapamiętać. Na przykład to, że ona, ta historia, lubi się powtarzać. I obawiam się, że znowu zamierza to zrobić. Nie sama, oczywiście. Wy jej w tym pomożecie.

Jak to, kto? No wy, chłopaki z husarią i żołnierzami wyklętymi na piersi.

Nie złość się. Ja też jestem Polakiem. Ten orzeł, co go masz tam wyhaftowanego, to też mój orzeł. W dowodzie go mam i na pieniądzach go mam. Lubię kupować dzieciom banany za pieniądze z orłem białym. Bo kiedy sam byłem dzieckiem, płaciło się za nie dolarami. Albo bonami.

Pewnie, że nie wiesz, co to takiego. Za młody jesteś. Parę lat temu myślałem, że nigdy się nie dowiesz, że będziesz w euro płacił. Teraz nie jestem już taki pewien.

filcowy-rycerz

No więc obaj mamy tego samego orła, ale ja myślę, że nie gramy w tej samej drużynie. Nad twoim orłem jest napisane “Śmierć zdrajcom ojczyzny”. I ja nie bardzo wiem, kto jest dla ciebie takim zdrajcą, ale mniej więcej wiem, co to jest śmierć. I nie jest to chyba najgorsza rzecz, która może nam się przydarzyć, jeśli się weźmiecie za tych zdrajców.

Ty pewnie o tym nie wiesz, ale myślę, że grasz w jednej drużynie nie ze mną, ale ze wszystkimi innymi chłopakami od orłów i lwów, z chłopakami z całej Europy. Ja wiem, że przynajmniej część z nich to twoi śmiertelni wrogowie. Bo wam się pewnie wydaje, że popychacie świat w zupełnie przeciwnych kierunkach. Ale przypuszczam, że wcześniej czy później spotkacie się wszyscy w jednym miejscu. I będzie to cholernie nieprzyjemne miejsce.

Może wtedy twoje dzieci będą mogły już na poważnie nosić te biało-czerwone opaski. Może nie będą już musiały bawić się w paintballa i grupy rekonstrukcyjne. Może dla nich namalowanie na murze kotwicy Polski Walczącej będzie rzeczywiście wymagało odwagi. Kto wie? Może zostaną bohaterami i same kiedyś trafią na jakąś koszulkę?

Może tobie właśnie taka przyszłość się marzy? Bo ja to bym jednak wolał Unię Europejską, święty spokój i wodę w kranie. Może nawet być zimna.

Nie wiem, jak będzie, ale czarno to wszystko widzę. Bo, co prawda, historią nigdy się specjalnie nie interesowałem, ale coś mi tam ze szkoły w głowie zostało.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Zapomniani uczeni rosyjscy: Ilja Siergiejewicz Ofsajdow

Ilja Siergiejewicz Ofsajdow – wybitny radziecki trener i teoretyk futbolu, ze względu na swoją przebiegłość i zamiłowanie do forteli nazywany Liskiem Chytruskiem Zielonej Murawy. Do historii przeszedł jego najsłynniejszy manewr, tzw. pułapka Ofsajdowa, której celem było uniemożliwienie wrogiemu napastnikowi napaści. Pierwszy raz selekcjoner drużyny Kraju Rad zastosował ją w 1968 r. w meczu przeciwko Holendrom. Na dany w odpowiednim momencie znak sowieccy obrońcy ruszyli w pole, pozostawiając strzelca z Krainy Tulipanów sam na sam z dużą ilością trawy. Zdezorientowany Niderlandczyk wyciągnął z pomarańczowych majtasów bibułkę i zanim piłka do niego doleciała, był już kompletnie spalony. Z Anglikami w 1972 r. Ofsajdow pograł sobie jeszcze podlej. “Wody z czajnika odlej” rzekł cichcem do asystenta, kiedy zbliżał się, tak uroczyście celebrowany przez synów Albionu, five o’clock. Imbryk wyspiarzy pozostawiony jedynie z cienką warstewką życiodajnego płynu na dnie, nie miał szans. Rozległ się cichy gwizd i był spalony. Wraz ze zwęglony saganem, potomkowie króla Artura utracili też ducha bojowego.

A dlaczego w ogóle o tym piszę? Otóż, z powodu, że Garfield. Gruby, pomarańczowy sierściuch stworzony przez Jima Davisa.
Garfielda znam od dziecka i bardzo go wtedy lubiłem. Jako dorosły też czasem do niego zaglądałem, szczególnie w okolicach jego urodzin, które wypadają tuż obok moich. Lubiłem sobie poczytać pojawiające się wtedy na Garfieldowej stronie www paski o starości.
Ale znacznie bardziej od kota lubię jego właściciela, Jona Arbuckle’a. Jako totalna pierdoła na każdej płaszczyźnie, ze szczególnym uwzględnieniem damsko-męskiej, miał on okazję rozmawiać z żywą kobietą niemal wyłącznie podczas wizyt u pani weterynarz, Liz Wilson. Podkochiwał się w niej oczywiście i na wszelkie sposoby starał się z nią umówić. Pierwsze próby podejmował już w 1979, kiedy mnie jeszcze na świecie nie było. Próbował nadal, kiedy szedłem pierwszy raz do szkoły. A także później, kiedy sam pierwszy raz usiłowałem zwrócić na siebie uwagę atrakcyjnej przedstawicielki płci przeciwnej. I wiele lat później, kiedy pierwszy raz mi się to udało. A kiedy w końcu poznałem swoją przyszłą żonę, on nadal próbował. Jego beznadziejne starania zdobycia serca Liz były dla mnie stałym elementem krajobrazu.
Aż w końcu pewnego dnia, po 27 latach, Jim Davis ulitował się nad swoim bohaterem i sprawił, że Liz odwzajemniła jego uczucia. Od 10 lat są parą*. I powiem Wam, że sam się zdziwiłem, jak bardzo mnie ten fakt ucieszył.

I w zasadzie identycznie mam ze znakomitym występem naszej reprezentacji na ME.Bo nawet jeśli ktoś, tak jak ja, piłką zupełnie się nie interesuje, to mieszkając w tym kraju, musiał być świadkiem trwającego od dziesięcioleci opłakiwania naszej utraconej świetności. A tu nagle, pierwszy raz za mojej pamięci, znowu jesteśmy świetni.

garfield
PS. Nie zmienia to faktu, że wszystko to, co dzieje się wokół piłki (kluby, działacze, sponsorzy, łapówki, teatrzyki faulowe, o kibicach nie wspominając) postrzegam jako straszny syf. I dlatego, na wypadek, gdyby kiedyś moje dzieci miały zainteresować się piłką, rozważam ufundowanie im drużyny, która przynajmniej częścią tych wad ma nie być obciążona. O, tej:
https://polakpotrafi.pl/projekt/klub-sportowy-aks-zly

________________
*I oczywiście mają ciągle tyle samo lat, co w ’79, bo to komiks jest.

Dlaczego warto być poganinem w 2016 r.

W związku z nadchodzącym Świętem Letniego Przesilenia, tradycyjnie poddaję temat pod rozwagę. W tym roku aż:

18 POWODÓW, DLA KTÓRYCH WARTO BYĆ POGANINEM*

1. Nie musisz ciągle wysłuchiwać od ateistów, że wierzysz w coś, co nie istnieje. Czcisz Słońce. Jak ktoś ma wątpliwości, czy Ono istnieje, to pokazujesz palcem. Richard Dawkins może ci naskoczyć.

2. Matka Natura nie ma ci za złe, gdy gapisz się na tyłki płci przeciwnej. Wręcz przeciwnie, cieszy się, że doceniasz, że tak ładnie jej wyszły.

3. Bardzo szybko uczysz się dystansu do tego, co ludzie mówią o twojej wierze. No bo jak powiesz, że świętujesz pełnię Księżyca, to wiadomo, że będą się śmiali. I oczywiście przechodzisz nad tym do porządku dziennego, zamiast pielęgnować urazę swoich uczuć religijnych.

4. Nie masz jednej księgi z odpowiedziami na fundamentalne pytania, więc szukasz w wielu różnych. Koniec końców, pewnie i tak nie znajdziesz, ale jaki będziesz oczytany!

5. Nie zdarzyło się jeszcze, żeby święte drzewo wyrosło w kształt bazyliki w Licheniu.

6. Zagadnienia teologiczne stają się znacznie bliższe życiu, kiedy w twojej religii Matka jest symbolem płodności, a nie dziewictwa.

7. Politycy i publicyści nie wycierają sobie gęby imionami twoich bogów. A nawet gdyby chcieli, to nie umieliby ich wymówić.

8. Nikt za bardzo nie wie, po czyjej jesteś stronie w sporach antyklerykałów z Kościołem, oświeceniowych racjonalistów z religijnymi fundamentalistami, moherów z lewakami itp., więc każdy może z tobą porozmawiać jak człowiek z człowiekiem. A że i tak zdarza się to rzadko, to już inna rzecz.

9. Wolno ci jeść wszystko, pod warunkiem, że nie będziesz się czuł pokrzywdzony, jeśli w końcu coś zeżre ciebie.

10. Twoi bogowie nie wypierają się tego, że stworzyli ludzi takimi, jakimi są. Na przykład gejami. Pewnie nawet gdzieś tam w Panteonie jest jakiś osobny bóg specjalnie dla nich, bo dlaczego by nie? I na pewno wygląda bo-sko!

11. W szkołach i urzędach krzyże na ścianach pojawiają się i znikają, ale pogańskie paprotki na parapetach, symbolizujące odwieczną siłę Natury, trwają niezmiennie.

12. Składanie ofiar rzeczowych ma więcej sensu, kiedy czcisz święte zwierzęta. Głodnej wiewiórce sprawisz więcej radości orzeszkiem niż obrazowi Matki Boskiej kolejnym złotym wisiorkiem.

13. Jedyny ojciec, którego czcisz, to twój własny. Co prawda nie był pewnie nieskończoną miłością, ale za to widywałeś go nie tylko w wizjach i prawdopodobnie nie groził ci skazaniem na wiekuiste męki za nieposłuszeństwo ani nie wyrzucił z domu za podjadanie jabłek z sadu.

14. Rozumiesz, że nie jesteś duszą uwięzioną w ciele, tylko tym właśnie, cudownie skonstruowanym, ciałem. Fajnie jest nie czuć się uwięzionym, prawda?

15. Na tacę kładziesz filiżankę.

16. Nie wierzysz w te bzdury, jakoby dobra karma wracała. Na podstawie wieloletnich obserwacji swojego zwierzęcia totemicznego (na przykład kota) wiesz, że dobra karma to taka, która po spożyciu nie wraca i nadaje sierści jedwabisty połysk.

17. Niebo masz zawsze nad głową, a nie w abstrakcyjnej i niepewnej przyszłości.

18. W twojej politeistycznej wizji świata jest miejsce dla każdego boga, którego przyniesie ze sobą napotkany człowiek.

_____________
*Zeszłoroczny post zachwalający praktyczne zalety pogaństwa stał się (ku mojemu szczeremu zaskoczeniu) tak popularny, że trafił również do osób biegłych w temacie. Osoby te lepiej niż ja wiedziały, o czym chciałem napisać, więc poprawiały, że nie “poganin” tylko “rodzimowierca”. Niewtajemniczonym wyjaśniam, że rodzimowierstwo w naszych czasach polega na rekonstruowaniu domniemanych przedchrześcijańskich  wierzeń i praktyk religijnych swoich domniemanych przodków. Co jest bajką interesującą i godną szacunku, ale zupełnie nie moją. Choć z drugiej strony rozumiem, że wspominając o Nocy Kupały i postrzyżynach, mogłem czytelnika wprowadzić w błąd (dlatego w tegorocznej wersji usunąłem te fragmenty).

Ja natomiast używam słowa “pogaństwo” (z braku lepszego) na określenie takiego najbardziej pierwotnego i uniwersalnego (w moim wyobrażeniu) kultu Natury, której nierozerwalną część stanowił człowiek. Myślę, że to mogło być bardzo miłe, tak po prostu czcić Słońce, które daje światło i ciepło, rzekę pełną życiodajnej wody, cud narodzin, pamięć przodków, następstwo pór roku i tak dalej. Bez przesadnej nadbudowy teologiczno-mitologicznej, nadając tylko symboliczne imiona Matce Ziemi, Piorunowi, Słońcu i innym bytom szalenie w tamtych czasach ważnym, a dziś ledwo zauważanym przez okno.

Podoba mi się też spotykane dawniej tu i ówdzie wyobrażenie, że wszystko ma własnego boga: każde drzewo, rzeka, góra, miasto, naród. I to, że jeśli ktoś miał i czcił swoje bóstwo, to niekoniecznie odbierał prawo istnienia bogom cudzym. Na przykład w Księdze Wyjścia napisano: “Pan jest większy niż wszyscy inni bogowie”. Czyli nasz Tata jest silniejszy niż wasz tata. I tyle. Nawet żadnego nawracania nie było, bo to przecież bogowie wybierali narody, a nie ludzie bogów.

Chyba podoba mi się idea świata bez nawracania. Ten wpis też raczej ma za zadanie  Czytelnika rozbawić, niż do czegokolwiek przekonać. Bo jeśli przytoczone powyżej argumenty do Czytelnika trafiają, to znaczy, że w głębi serca był on poganinem jeszcze zanim zaczął czytać😉

Rowerem, z selerem

Poniższa historia brzmi nieprawdopodobnie. W dużej mierze dlatego, że jest zmyślona. Ale – jak to mówią – w każdej bajce jest ziarno amarantusa.

Zielony rowerek zaczął migać i zgasł, a w jego miejsce zapalił się czerwony. Pieszczotliwie nacisnąłem klamkę hamulca i przystanąłem tuż za beżową i bardzo stylową damką typu miejskiego, dosiadaną przez niewiastę. Ponieważ zarówno rower, jak i niewiasta byli zupełnie nieinteresujący wizualnie, skupiłem się na wiszącym u kierownicy damki koszyku pełnym różnych niskokalorycznych naci.
– Zdrowo się odżywiam – powiedziała niewiasta. Albo tylko mi się wydawało, że powiedziała. Od gapienia się w seler różne rzeczy mogą się człowiekowi przywidzieć i przysłyszeć.
– Gratuluję. – pogratulowałem, na wszelki wypadek tylko w myślach. – A dlaczego mi Pani o tym mówi?
– No bo może sam by się Pan nie domyślił.
Rzeczywiście, nie wyglądała jakoś zauważalnie zdrowiej niż ludzie dookoła, więc w sumie takie dopowiedzenie wydawało się na miejscu. Nie wiedząc, jak to skomentować, milczałem.
– Bieganie znakomicie poprawia mi samopoczucie i piorę w orzechach. – spróbowała wypełnić krępującą ciszę moja rozmówczyni. Najwyraźniej oczekiwała ode mnie włączenia się w rozmowę. Poszukałem w głowie jakiegoś wspólnego dla nas obojga mianownika.
– Od chodzenia boso mam zawsze czarne stopy, a mydła używam tylko w pięciu strefach na ciele. – wyznałem. A widząc lekkie obrzydzenie w oczach niewiasty dodałem szybko. – Stopy są jedną z nich.
Obrzydzenie nie ustępowało.
– Moim wzorcem męskiego szyku jest Leonadro DiCaprio. – rozpaczliwie próbowałem się tłumaczyć. – W “Zjawie”.
– Nie mam telewizora. – odparła nie bez dumy.
– To i tak jeszcze nie leciało w telewizji. – zauważyłem.
– Wiem. Ale to była dobra okazja, żeby powiedzieć, że nie mam telewizora.
W tym momencie z odsieczą przyszła mi sygnalizacja świetlna, przywracając radosny zielony rowerek. Niewiasta przede mną nadal jednak stała w miejscu, mocując się ze swoim Endomondo na smartfonie.
– Zielone. – ponagliłem ją grzecznie.
– Jarmuż. – odparła bez namysłu.
– Słucham? – zdziwiłem się.
– A, przepraszam, myślałem, że gramy w skojarzenia! – roześmiała się nieszczerze i odjechała, machając mi na pożegnanie przypiętym do torby znaczkiem “Nie jem moich przyjaciół”.

A ja pomyślałem, że to jednak trochę brzmi jak groźba pod adresem nieprzyjaciół.

 

NIE_JEM_PRZYJACIOL

Psychozabawa

Ach, złote lata dziewięćdziesiąte! Ile to już lat minęło, od kiedy mieliście w ręku “Popcorn” albo “Bravo”? Kelly Family gdzieś przepadli, bracia Hanson po szalonej przygodzie z wielką sławą grają muzykę niezależną, Kurt Cobain nadal nie żyje, a Leoś DiCaprio dostał wreszcie tego Oscara.

I tylko psychozabawy się nie starzeją.

Rozpocznij test

(No kliknij, będzie fajnie)

S(m)utek

W naszym przedszkolu najwyraźniej odbywa się edukacja patriotyczna i to nie tylko na poziomie ogólnonarodowym, ale również na lokalnym, warszawskim. Zdarza się więc, że po odebraniu z placówki córka opowiada mi o rybaku, co to założył Warszawę, albo śpiewa “W Saskim Ogrodzie koło fontanny jakiś się frajer przysiadł do panny” albo – jak ostatnio – mówi, że kolorowała warszawską syrenkę, no i ogonek pomalowała na niebiesko, stanik na fioletowo, a włosy…

Stanik?! Syrenka miała stanik?! – zdumiewam się. Tak, okazuje się, że miała. Na potrzeby kolorowanki przedszkolnej syrenkę naszą herbową, pięknocycą przyodziano niczym Disneyowską Arielkę na morza dnie. Pobieżny przegląd internetów wskazał, że nie był to przypadek odosobniony, bo także inne warszawskie syrenki z poziomu przedszkolnego, nawet jeśli nie zakładają stanika, to zasłaniają swoje nierybie wdzięki tarczą.

Co mi przypomniało, jak mnie strasznie wkurza hipokryzja obecnej cenzury obyczajowej. W sensie, że w telewizji i w internetach można pokazywać, jak jeden koleś wyjmuje drugiemu oko stłuczoną żarówką, byleby żaden nie zaklął, oraz scenę gwałtu, byleby cycków nie było widać. Więc pytam ja się ciebie, droga normo społeczna, drogi cenzorze anonimowy: czym ci cyc zawinił? Czemu przeganiasz z ekranu pierś, która cię wykarmiła? Dlaczego ja w młodości mogłem oglądać biusty w kinie moralnego niepokoju, “Seksmisji” czy w niezapomnianej reklamie dezodorantu Fa, a dzisiaj nagie piersi zepchnięto do jakiegoś softpornograficznego podziemia?

miś

Takie rzeczy tylko w starych filmach: naga pierś, papierosy i włosy Stanisława Tyma.

I błagam, nie mówcie mi, że ma to cokolwiek wspólnego z walką z uprzedmiotowieniem kobiety. Bo kobieta w reklamie opon może wypinać się niczym kotka w rui, sugestywnie ssać lizak i tak dalej, byleby tylko nie pokazała sutka. Nawet nie o samą pierś tu chodzi, tylko o sutek. Jak długo sutek jest zakryty, godność kobiety jest nienaruszona. Nawet na zatkniętej za wycieraczkę ulotce agencji towarzyskiej na “autentycznych zdjęciach dziewczyn” kluczowe obszary zasłonięte są jakimiś tam gwiazdkami albo czym. Ponieważ leżąca na ulicy reklama seksu za pieniądze nie gorszy. Gorszy anatomia.

I w ogóle dlaczego pierś – tak, a sutek – nie? Ten idiotyzm to chyba od Amerykanów przejęliśmy. W tej ich porytej purytańsko-hipokryzyjnej kulturze pokazywanie piersi w taki sposób, żeby przypadkiem sutek nie wychynął, jest podniesione do rangi sztuki i ma własną, zaskakująco rozbudowaną terminologię.

Prosze moje uroszą asistant o prezentejszyn postawowich pojęcz:

krupa.jpg

Od lewej: cleveage, sideboob, underboob.

Sutki można również wypikselowywać, zaklejać czarną taśmą izolacyjną, albo – jak na poniższym zdjęciu reklamującym bieliznę erotyczną – udawać, że zatrudniło się modelkę bez sutków.

asutkia

Jakkolwiek absurdalnie by to nie wyglądało, Facebook i Instagram używają “reguły sutka” do określania, które zdjęcia są nieobyczajne i należy je usunąć. Chyba już domyślacie się, którą z dwóch poniższych fotografii można bezpiecznie umieszczać w serwisach społecznościowych?

A co w tym wszystkim jest najlepsze? Że męskie sutki można pokazywać do woli!!!

Dlatego mądrzy ludzie wpadli na genialny pomysł: zasłaniać nieakceptowalne kobiece sutki w pełni akceptowalnymi męskimi! Sprawa jest banalnie prosta. Z grafiki poniżej wycinasz zdjęcie certyfikowanego męskiego sutka i troskliwie osłaniasz nim panią topless. Prawda, że od razu lepiej?

male_nipple     Sabine_cenzura

Jeszcze dalej poszli twórcy tego pięknego materiału instruktażowego, pokazującego, jak badać sobie piersi w celu wczesnego wykrycia ewentualnego nowotworu. Film stworzono specjalnie po to, żeby można go było bezpiecznie i legalnie rozpowszechniać w mediach społecznościowych.

I tym uroczym akcentem mógłbym właściwie zakończyć, ale żona mówi, że za mało piszę o sobie. A zatem: lubię cycki. Ale tyłki to po prostu uwielbiam.

Biała kiełbasa, czerwone węgle

Henrique to mój wymyślony przyjaciel z Mozambiku. Jak sam mówi, uwielbia podróżować, bo pasjonują go odległe, egzotyczne kraje.
– Przecież ty już mieszkasz w odległym i egzotycznym kraju – dziwię się. – To po co masz jeszcze gdziekolwiek jeździć?
Henrique nie daje się sprowokować.
– Zaproś mnie lepiej do Polski – mówi. – Dużo czytałem o waszej kuchni. Podobno w każdej knajpie można dostać bigos, kaszankę i wpierdol. Nie wiem, co to, ale brzmi smakowicie.
– No dobra – przystaję ochoczo. – To pakuj się i przyjeżdżaj na majówkę. Żadnego wpierdolu nie będzie, za to mnóstwo kaszanki z grilla. Zobaczysz, spodoba ci się.

2 maja

Zbieg ul. 1 Maja i ul. 3 Maja w Elblągu.

W sobotę odbieram Henrique’a z lotniska.
– Piździ – zauważa lakonicznie. Henrique bardzo szybko przyswaja polskie słowa.
Rzeczywiście, jest dość chłodno. Maszerujemy ulicami egzotycznego miasta Warszawa po kaszankę, karkówkę i piwo. Do Lidla, bo mój gość stanowczo odmawia odwiedzania Biedronki.
– My, Mozambikańczycy jesteśmy szczególnie wrażliwi na wyzysk ludu pracującego przez portugalskich najeźdźców – wyjaśnia.
Na ulicach pusto. Mimo że pogoda umiarkowanie grillowa, kto mógł, uciekł już z miasta. Tylko biało-czerwone flagi łopoczą.
– Przecież pierwszy maja dopiero jutro? – dziwi się Henrique. Lud pracujący Mozambiku obchodzi święto pracy w tym samym terminie, co my.
Tłumaczę, że flagi powiewają zasadniczo przez cały długi weekend. W tym roku ludzie wywiesili je przed wyjazdem, w piątek lub w sobotę. I flagi połopoczą sobie teraz przez Święto Pracy, Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej i Święto Narodowe Trzeciego Maja. Tak hurtem.
– Dzień Flagi? – zaciekawia się mozambikański miłośnik egzotyki.
– No tak, skoro nikomu się nie chce zdejmować flag na drugiego maja, tylko po to, żeby je znowu powiesić na trzeciego, to rozsądnie było zagospodarować jakoś ten dodatkowy oflagowany dzień.
Henrique jest pod wrażeniem wysokiego poziomu optymalizacji wyrażania uczuć patriotycznych w Polsce.
– No dobra, ale co poza tym robicie w ten Dzień Flagi? – pyta.
Grilla, mam ochotę odpowiedzieć, ale gryzę się w język.

kaszanka

W Polsce patriotyzm i wyroby garmażeryjne od wieków są ze sobą nierozerwalnie związane.

Pytanie powraca, kiedy w poniedziałek, czyli w rzeczony Dzień Flagi, siedzimy na plastikowych krzesełkach obok skwierczącego mięsiwa. Henrique ewidentnie poświętowałby polskie święto. Tylko jak? Chyłkiem wyciągam telefon i szukam pomocy u Gugla. Gugiel podpowiada, że polska flaga pionowo, polska flaga allegro, flaga Polski sklep, flaga Polski w kupie, flaga Polski kolorowanka. Z zestawu wybieram kolorowankę.
– Zobacz, Heniu – mówię. – Tu masz taką edukacyjną kolorowankę. Można ją z okazji Dnia Flagi dać dzieciom.
I pokazuję mu pierwszą z brzegu, czyli tę. Henrique ze śmiechu wypuszcza łomżę nosem.
– To jest najmniej efektowna kolorowanka świata! – wykrzykuje. – Błagam, wydrukuj mi to, zabiorę do domu!
Mądrala. Flaga Mozambiku, ze swoją gwiazdą, książką, motyką i kałasznikowem, na pewno jest ciekawsza do kolorowania. Ale rzeczywiście: naszą twórcy kolorowanki mogliby chociaż narysować powiewającą na maszcie. Albo w wersji z orłem białym.

Dla zatarcia nieprzyjemnego wrażenia estetycznego puszczam Henrique’owi spot nakręcony przez TVP z okazji Dnia Flagi RP.
– Ładne – komentuje, pogryzając kaszankę. – Tylko dlaczego z okazji święta flagi puszczacie film, na którym ktoś tę flagę drze i depcze?
Próbuję mu wyjaśnić, że to nie żaden “ktoś”, tylko Niemiec, co go Wanda nie chciała,  Krzyżak przebrzydły i Bruner, ty świnio, ale narracja trochę mi się rozjeżdża, kiedy dochodzę do dnia dzisiejszego, naszego sojuszu w ramach NATO i dobrych stosunków, które chcielibyśmy pielęgnować. Zgrabnie zmieniam więc temat i raczę mojego gościa zabawną historią o Marku Raczkowskim, polskich flagach i psich kupach.
– To wyjaśnij mi jedno – Henrique sięga po kiszonego ogóreczka. – Jak to jest, że wszyscy tak się pilnujecie, żeby nie znieważać polskiej flagi, a ze znieważania Polaków uczyniliście niemal sport narodowy?
– Że co? – dziwię się szczerze.
– Cały czas słyszę tylko od was, jacy to Polacy są beznadziejni.
– No, bez przesady – protestuję. – Ode mnie też?
– A przypomnij mi, jak była pointa tego żartu, z który mi opowiadałeś wczoraj? – drąży Henrique. – O tym, jak paralotniarz uderza w Pałac Kultury?
– “Jaki kraj, tacy terroryści” – mówię z uśmiechem, bo to śmieszny żart jest.
– No, właśnie. Co to w ogóle znaczy? Czyli jaki niby jest ten kraj?
– Eee… No…
– Powiem ci coś, chłopie – Henrique unosi w górę kiełbaskę o smaku kebaba. – Trochę już pojeździłem po Europie, ale nigdzie nie słyszałem, żeby o Polakach mówiono tak źle, jak w Polsce. Że złodzieje, pijacy, awanturnicy, hipokryci, ciemnogród, machanie szabelką, zacofanie, lenistwo i kombinowanie.
– No wiesz – próbuję oponować. – To chyba zdrowo jest mieć trochę samokrytycyzmu?
– Jakiego samokrytycyzmu?! – mój rozmówca gniewnie potrząsa ketchupem, próbując wycisnąć smętną resztkę. – Samokrytycyzm jest wtedy, jak krytykujesz siebie. A ty krytykujesz innych. No bo co, jesteś pijakiem?
– Nie…
– Złodziejem? Leniem?
– Chyba nie…
– Ciemnogrodzianinem?
– Nie, ale…
– To nie pierdol. – ucina Henrique i dodaje pod nosem. – Nowoczesny patriotyzm, kurwa…
A widząc, że zaniemówiłem, płynnie zmienia temat.
– Zajebiste te wasze ogóreczki. Spakuj mi na drogę.

 

 

Nigdy nie lekceważ potęgi ekranu

Wojna, oczywiście, wcześniej czy później nadejdzie. I nawet nie dlatego, że Putin już ocalił swoich Niemców Sudeckich na Krymie, a teraz pewnie marzy mu się korytarz eksterytorialny do Kaliningradu. Nie dlatego, że Unia Europejska traci wiarę w siebie, a Brytyjczycy rozważają okopanie się na Wyspach. Nie dlatego, że polityka ciągłego wkładania kija w bliskowschodnie mrowisko przynosi oczywiste skutki i że uchodźcy i inni migranci wlewają się do Europy w charakterze wody na młyn odradzającego się nacjonalizmu. To znaczy, dlatego wszystkiego po trochu też, ale przede wszystkim dlatego, że wojny w Europie już strasznie długo nie było. I że ci, którzy pamiętają, jak chujowo jest pewnego ranka przejść się do sąsiada i skonstatować, że sąsiada już nie ma, a przez pszenicę zapierdalają czołgi, w zdecydowanej większości już nie żyją.

Ale nie zrozumcie mnie źle. Ja nie straszę wojną za rok czy za pięć lat. Ja tylko myślę sobie, że jeśli będziemy się dobrze odżywiać i regularnie uprawiać sport, to mamy sporą szansę kolejnej wojny dożyć. A nasze dzieci mają tę szansę jeszcze większą.

Żona mówi, żebym więcej pisał o sobie.

No to ze mną było tak. Wojny żadnej oczywiście nie pamiętam, ale już jako kilkuletnie pacholę oglądałem kultowy wojenno-propagandowo-kynologiczny serial Czterej pancerni i pies. Jak cała męska część mojego pokolenia chciałem być wtedy dzielnym dowódcą w hełmofonie, mieć psa Szarika i napierdalać czołgiem na Berlin pełen złych Niemców. Zresztą kolejne lata podstawówki również upływały nam w blasku bohaterów, którzy bili Krzyżaków, nie sypali kolegów na Szucha, ginęli w powstaniach i ogólnie pokazywali dorastającym chłopakom, że wojna to przede wszystkim znakomita okazja, żeby udowodnić, co człowiek jest wart.

Później przyszedł czas na amerykańskie filmy wojenne, które w tamtym czasie były głównie rozliczaniem się z Wietnamem, więc pokazywały wszystko trochę inaczej niż widział  poczciwy Szarik. Dzisiaj dostrzegam na przykład, jak duży wpływ miał na mnie, komediowy skądinąd, serial M*A*S*H. Dla tych, co nie oglądali: pośrodku wojny w Korei stoi sobie szpital polowy, przywożą do niego rannych z frontu, lekarze składają ich do kupy i odsyłają z powrotem do wroga, żeby ich znowu podziurawił i tak to się wszystko ładnie kręci, tylko właściwie chuj wie, po co. To chyba dzięki MASHowi ostatecznie nabrałem przekonania, że wojna z definicji jest bez sensu, oraz uznałem, że jedyna rola w tzw. teatrze działań wojennych, w której bym się widział, to lekarz. A że na medycynę nie poszedłem (do wojska, zresztą, też nie), to w razie draki jestem chłopem bez roli. Książki czytane w liceum, takie jak Rzeźnia numer 5, Na zachodzie bez zmian czy Paragraf 22, już tylko wbijały ostatnie gwoździe do trumny bohaterskiego mitu Rudego 102.

Wspomnienia te wróciły do mnie ostatnio, kiedy z moją czteroletnią córką oglądałem jej pierwszy film o wojnie. Właściwie to sześć filmów. I właściwie o wojnach. Gwiezdnych.

Osobiście fanem sagi nigdy nie byłem, więc w dużej mierze odkrywałem odległą galaktykę razem z córką. No i fanem dalej nie jestem. Starą trylogię ktoś pięknie streścił tak:
gwiezdne-wojny-star-wars-podsumowanie-fabuly-gadajaca-zaba-przekonuje-nastolatka-by-zabil-swojego-ojca
Choć akurat tę żabę to lubię najbardziej. Pierwsze dwie części nowej trylogii też raczej przesypiałem. Unosiła mi się niekiedy powieka, kiedy w kadrze pojawiała się Natalie Portman, ale jak tylko otwierała buzię i słyszałem ten koszmarny polski dubbing, to powieka mi na powrót opadała. I dopiero na Zemście Sithów obudziłem się z oczyma jak spodki.

Jak bardzo ten film różni się od pozostałych! To znaczy w warstwie wizualnej dalej są tam kolesie machający bzyczącymi świetlówkami i cyborg z kokluszem, ale głębiej jest pełnowymiarowa grecka tragedia, Makbet i najbardziej wiarygodny obraz genezy wojny, jaki można podsunąć kilkuletniemu dziecku.

Całej złożoności tego obrazu moja czterolatka oczywiście jeszcze nie ogarnia, bo bywa, że po dialogu “Czemu mnie o to prosisz?”, “Rada cię o to prosi” pyta mnie, który to ten Rada. Ale najważniejsze rzeczy już kuma. Myślę też, że przez kolejne lata będzie oglądać ten film jeszcze wiele razy i w końcu zrozumie, dlaczego nie mogłem jej udzielać satysfakcjonującej odpowiedzi na powtarzające się pytanie “Tata, a on jest dobry, czy zły?”. Bo podły dziadunio Palpatine jest demokratycznie wybranym przywódcą, a mimo to dobrzy dżedaje zakładają przeciw niemu Komitet Obrony Jasnej Strony Mocy. Bo mistrz Windu tak strasznie wkręcił się w Walkę ze Złem®, że próbuje rozpłatać rzeczonego dziadunia swoją świetlówką, łamiąc przy tym prawo, przysięgę wierności i Konwencję Genewską o jeńcach. Bo co prawda Anakin urządza tak jakby rzeź swoich współbraci dżedajów, ale prostaczkowie z całej galaktyki generalnie są szczęśliwi, bo przywraca w ten sposób tak wyczekiwany pokój i już żadne X-wingi nie tratują pszenicy. (Czy co oni tam uprawiają. Przyprawę? A nie, to nie ta galaktyka). Bo ci żołnierze, córeczko, nie są ani dobrzy, ani źli. Oni po prostu wykonują rozkazy. Teraz właśnie dostali rozkaz 66 i strzelają w plecy tym, za których przed chwilą gotowi byli zginąć.

Córka ma jeszcze czas, żeby to wszystko próbować zrozumieć, ale już dziś ćwiczy się w dostrzeganiu i nazywaniu zła. Nie abstrakcyjnego Zła® jako strony konfliktu, tylko zła w konkretnym zachowaniu konkretnego człowieka.

Przyjmijmy, że tak właśnie przygotowuję ją na wojnę.


PS. Nie chciałem, żeby wyszło tak patetycznie. Jako depatetyzator polecam film Zwierzogród. Warto obejrzeć z dzieckiem między innymi dlatego, że może trochę tzw. przesłania się młodemu człowiekowi na dnie mózgu osadzi, co zaprocentuje w dorosłym życiu, kiedy podrośnięty mózg będzie umiał podstawić właściwe słowo w miejsce “drapieżnika”.

Post Navigation

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

%d bloggers like this: